In 2009 en 2010 was de stijging van arbeidsongeschiktheid groter dan verwacht. Dit komt vooral doordat zieke uitzendkrachten, werknemers met een tijdelijk contract dat afloopt tijdens ziekte en zieke werklozen een beroep doen op de Wet Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen (WIA). Deze groepen mensen hebben als ze ziek zijn geen werkgever
die hen weer aan de slag kan helpen.
Het kabinet wil hierin verandering brengen door zowel uitkeringsgerechtigden als werkgevers meer te prikkelen dat iemand weer aan de slag komt. Zo zal iemand na één jaar ziekte alle passende arbeid moeten accepteren. Werkgevers worden via de financiering geprikkeld om arbeidsongeschiktheid van deze mensen te voorkomen.
Bron: nieuwsbrief d.d. 22-09-2011 van het Ministerie van Sociale Zaken
UWV merkt de werkgeversbijdrage voor de levensloopregeling aan als vrij besteedbaar loon. Deze interpretatie kan leiden tot een verlaging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering. “Het UWV heeft een terecht standpunt ingenomen", meldt minister Donner. "De werkgeversbijdrage moet gezien worden als loon, omdat die bijdrage vrij besteedbaar is voor de werknemer". Dit heeft tot gevolg dat de resterende verdiencapaciteit van een arbeidsongeschikte werknemer toeneemt waardoor diens arbeidsongeschiktheidspercentage afneemt. Dit kan er vervolgens toe leiden dat zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering wordt verlaagd.
Dit doet zich in de praktijk alleen voor als de resterende verdiencapaciteit van de werknemer door de werkgeversbijdrage in zodanige omvang toeneemt dat hij in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse wordt ingedeeld. De werkgeversbijdrage voor de levensloopregeling leidt dus niet in alle gevallen tot een lagere uitkering.
"Het vrij besteedbare karakter van de werkgeversbijdrage heeft het voordeel dat iedere werknemer, dus ook een arbeidsongeschikte werknemer, zelf kan beslissen of hij wil deelnemen aan de levensloopregeling", aldus de minister. "Zo ja, dan kan hij die bijdrage (laten) storten op zijn levenslooprekening. Met andere woorden, ook een arbeidsongeschikte werknemer kan desgewenst gebruikmaken van de levensloopregeling".
Mensen met het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS ofwel ME) die jarenlang hebben moeten aanhoren dat hun probleem 'tussen de oren' zit, krijgen eindelijk erkenning. Volgens genetici zijn er zeven verschillende subgroepen van deze ziekte en kunnen ze die binnenkort met een bloedonderzoek vaststellen.
Deze doorbraak komt van onderzoekers aan het St. George's Hospital in Londen nadat zij bloedmonsters analyseerden van 55 CVS-patiënten, die ze vergeleken met die van gezonde bloeddonoren. De CVS-patiënten hadden duidelijke verschillen in DNA van hun bloed, en die verschillen waren in zeven soorten op te delen. Bij elke soort hoorde een ander patroon van symptomen.
Een werkgever moet uit hoofde van zijn zorgplicht alles in het werk stellen om een burn-out te voorkomen. Hoe ver dat kan gaan blijkt uit een uitspraak van het Hof in Den Haag (LJN: BC7681).
Wat was het geval? Een werknemer treedt in 1969 in dienst bij zijn werkgever als chauffeur. Zestien jaar later wordt hij assistent-bedrijfsleider en gaat zich bezighouden met de planning. In deze nieuwe functie krijgt hij een burn-out en belandt uiteindelijk in de WAO. De kanton-rechter acht de werkgever aansprakelijk voor de burn-out. Deze laatste gaat vervolgens in hoger beroep. Hij heeft immers de werknemer nooit verplicht tot overwerk en er zelfs bij hem op aangedrongen het rustiger aan te doen. Het Hof vindt dat de werkgever de argumenten van de werknemer niet heeft weerlegd. De werkgever heeft namelijk erkend dat de werknemer altijd vooraan stond en voor werk beschikbaar was. Hij had uit hoofde van zijn zorgplicht al het mogelijke moeten doen om de burn-out te voorkomen, door na te gaan of de werknemer ondersteuning nodig had en de werkzaamheden anders in te delen of te verminderen.
Conclusie: de werkgever moet zijn zorgplicht voor werknemers zeer serieus nemen.
Dit gaat zelfs zo ver dat hij werknemers soms tegen zichzelf in bescherming moet nemen.
Minister Donner heeft een wetsvoorstel ingediend bij de Tweede Kamer, die het voor WAO’ers en WAZ’ers aantrekkelijker moet maken om weer aan het werk te gaan.
De minister wil in de WAO en de WAZ vastleggen dat UWV pas vijf jaar na de werkhervatting tot definitieve schatting van het arbeidsongeschiktheidspercentage mag overgaan.
Het voorstel brengt met zich mee dat de WAO’ers en WAZ’ers die een baan vinden of als zelfstandige gaan werken de zekerheid hebben dat ze de eerste vijf jaar hun uitkering niet verliezen. Na vijf jaar wordt ervan uitgegaan dat de werkhervatting is geslaagd. Het is de bedoeling dat de nieuwe regeling op 1 januari 2009 ingaat. Vanaf die datum kunnen werkgevers die een WAO’er of WAZ’er in dienst willen nemen ervan uitgaan dat deze werknemers gedurende vijf jaar hun lopende uitkering zullen behouden.
In 1996 is de ziektewet vervangen door de Wet Uitbreiding Loondoorbetaling Bij Ziekte (WULBZ). Werkgevers zijn sindsdien verplicht om gedurende 2 jaar 70% van het loon van de zieke werknemer door te betalen.
Werknemers kunnen arbeidsongeschikt raken door toedoen van een derde (bijvoorbeeld door een aanrijding). Werkgevers kunnen de kosten van loondoorbetaling verhalen op de veroorzaker van de arbeidsongeschiktheid. Tot 13 juni 2008 was het echter niet mogelijk om ook de kosten van reïntegratie, zoals het aanpassen van de werkplek of omscholing, te verhalen op de veroorzaker. Op 13 juni 2008 trad een herziene versie van de Wet Uitbreiding Loonbetalingsplicht Bij Ziekte (WULBZ) in werking. Daardoor kunnen werkgevers de kosten van reïntegratie van arbeidsongeschikte werknemers verhalen op de veroorzaker van de arbeidsongeschiktheid. Dat kan met terugwerkende kracht tot vijf jaar terug.
Voor de toekomst zijn er overheidsplannen om de WGA te privatiseren. Iedere werkgever is dan verplicht om eigenrisicodrager te worden voor de WGA. Dit betekent dat werkgevers het WGA-risico van hun werknemers gedurende een periode van 10 jaar voor eigen rekening dienen te nemen of het risico dienen te verzekeren bij een verzekeraar. De vaststelling van het arbeidsongeschiktheidspercentage en de hoogte van de uitkering blijft in handen van het UWV. De overheid heeft nog geen besluit genomen wanneer de privatisering zal plaatsvinden. De verwachting is dat de privatisering niet vóór 2010 van kracht zal worden.
Inmiddels heeft ongeveer 25% van de bedrijven in Nederland de stap genomen om eigenrisicodrager WGA te worden. Voor deze bedrijven heeft VEHEREX een uitstekende verzekering (de zgn. Eigenrisicodrager WGA Verzekering).